زمانی‌که همه‌گیری و پاندمی در سرتاسر دنیا در جریان بود، ضرورت انجام فعالیت‌های تجاری به کارمندان اجازه داد تا حداقل بخشی از زمان خود را دورکاری کنند. این اتفاق به‌سرعت برای بسیاری از کسب‌وکارها مانند شرکت‌های املاک و شرکت‌های فناوری سیلیکون‌ولی تا بانک‌ها و دولت‌های محلی، عادی شد و طیف گسترده‌ای از صنایع، امکان دورکاری را به‌عنوان انگیزه‌ای برای حفظ کارمندان و حفظ بهره‌وری سازمان خود استفاده کردند.

اما دورکاری برای کارمندان، خطر اتصال وسایل کاری آن‌ها به شبکه‌های ناامن را چه در خانه و چه در فضاهای عمومی افزایش می‌دهد. بر اساس گزارش مرکز شکایات جرایم اینترنتی آمریکا، خسارات مالی ناشی از جرایم سایبری، اخیرا سیر صعودی داشته است و طی یک سال ۶۴ درصد افزایش یافته و به ۶.۹ میلیارد دلار رسیده است که نکته‌ای به‌شدت نگران‌کننده است. در اینجا یک ابزار امنیتی حاشیه‌ای با عنوان شبکه خصوصی مجازی یا VPN وارد عمل می‌شود.  اما سرویس VPN سازمانی دقیقا چیست و چگونه سازمان‌ها می‌توانند از آن به‌عنوان بخشی از یک استراتژی امنیت سایبری برای ایمن نگه‌داشتن کارکنان و اطلاعات‌شان استفاده ‌کنند؟