سازمان‌های کوچک و متوسط (Small and Medium-Sized Enterprise- SME) کسب‌وکارهایی هستند که سرمایه، درآمد و تعداد کارکنان آن‌ها از معیار خاصی پایین‌تر است. این معیار در هر  کشور  متفاوت است.  مفهوم سازمان‌های کوچک و متوسط در  مقابل صنایع بزرگ قرار می‌گیرد و در مقایسه با آن ارزش افزوده، نوآوری، اشتغال‌‌زایی و انعطاف‌پذیری بیشتری دارد. این سازمان‌ها عموما بر اساس ویژگی‌های کمی یا کیفی تعریف می‌شوند. برای مثال، از نظر کمی، شرکت‌های کوچک در ایران به کسب‌و‌کارهایی گفته می‌شود که حداکثر تعداد کارکنان آن‌ها ۵۰ نفر باشد.

همچنین حداکثر تعداد کارکنان شرکت‌های متوسط ۱۰۰ نفر در نظر گرفته شده است. در زمینه ویژگی‌های کیفی می‌توان به حوزه و محدوده خدمت‌رسانی بنگاه‌های کوچک و متوسط اشاره کرد. بر این اساس، اغلب بنگاه‌های کوچک و متوسط تنها به مشتریان محلی سرویس می‌دهند یا سهم بسیار کوچکی از بازار موجود را در اختیار دارند و یک نفر یا گروه کوچکی که در عین حال مالک کسب‌و‌کار نیز هستند آن را  اداره می‌کنند. این شرکت‌ها با وجود اشتغال‌زایی بالا، به منابع کمی احتیاج دارند و  بیشتر بر منابع داخلی متکی‌اند. شرکت‌های کوچک معمولا فضای مناسبی برای پرورش دادن نیروهای مجرب و متخصص فراهم می‌کنند.

اما وجود حداقل ۲ مورد از ویژگی‌های زیر در موسسات کوچک و متوسط ضروری است:

  • وحدت مالکیت و مدیریت
  • مالکیت یک شخص یا گروه کوچک بر سرمایه و شرکت
  • محلی بودن محیط کاری و تعلق کارکنان به یک محدوده جغرافیایی خاص
  • کوچک‌تر بودن اندازه نسبی فعالیت مورد نظر از متوسط اندازه نسبی آن صنعت